Annem tanri ve sen Kutsadik. Nefret ettigimiz yasamak lanetini bize bulastiran her seyi kutsadik.
Basköseyi ise daima, birbirimizin canina daha kolay kiyabilmemizi saglayan sevgili Tanrimiza ayirdik. Görmedigimiz ve duymadigimiz yaraticiyi; ciglik cigliga görünen, anlatan ve aglayan insandan daha cok anladik, cünkü O hep vardi ve var olacakti.
Sonsuz varolusundan ürktük. Ölümsüzlügüne yenildik.
Hem yasamaktan hem ölmekten korkuyorduk. O kadar korktuk, o kadar korktuk ki yaraticinin dünyadaki izdüsümü anneyi kutsamak zorunda kaldik.
Belki de ölümlü bir yaradanin karsisinda kendimizi daha rahat hissedecektik. Öyle de oldu.
Kanini, canini, emegini, varligini sömüre sömüre kutsalligina küfürler savurduk. Etlerini koparip, saclarini ellerimize doladik.
O bizi hep anladi. Tuttu basimizi oksadi.
Gözyaslarimizi avuclarina alan, kulagimiza umudu fisildayan bir yaradanimiz vardi. Anne, yasamaya mahkm ettigi bize sevmeyi anlatti.
Var olmanin acisi sevdikce gececekti. Ona inandik.
Sevdik. Sevmekten yasamanin tek güzelligi aska ulastik.
Kutsal aska. Nefes almaya anlam katan asktan daha kutsal ne olabilirdi ki Olmadi.
Aski sadece yasayanlar kutsayacakti.